From Talk2000.NL

Deze pagina is een kopie van een pagina op internet, voor het geval deze ingrijpend wijzigt, verplaatst of verdwijnt. (In sommige gevallen hebben we minimale aanpassingen gemaakt voor de overzichtelijkheid: kopjes, nadruk, of beknopte toelichtingen.) Het is niet de bedoeling inhoudelijke verbeteringen aan te brengen op deze pagina, omdat het een momentopname is. Voor updates moet bij voorkeur een link naar een nieuwe pagina worden gemaakt. Altijd moet duidelijk blijven wat de oorspronkelijke tekst is, en wat toevoeging is. (Let ook op zaken als Copyright.) Reageer

maandag 16 juni 2008 door joyce roodnat

[edit] Dichtwicht

oeroldichteresBS_1.jpg

Het koffiedrink-kaartjeskoopveld, tevens voor al uw vluchtige en minder vluchtige ontmoetingen, ligt min of meer in het midden van het eiland Terschelling. Het Oerolfestival adelde het met de naam ‘Westerkeyn’. Maar het is gewoon een cultureel trapveldje (inclusief gras dat na één dag vergeelt terneer ligt en het na twee dagen heeft afgelegd tegen stof en/of modder). Het is omringd met cafétenten en overdekte podia waar muziek wordt gemaakt, er zijn glazen krantenbakken, winkeltjes en een ijscoman, en overal staan er wankele stoelen rond wiebelende tafeltjes. Ik balanceer op zo’n stoel, ik eet wat. En ik lees het Oeroldagkrantje.

Ze komt eraan als een windvlaagje. Maar ze waait niet over. Ze wacht tot ik opkijk en zegt dan: ,,Wilt u een gedicht kopen?’’ Het kost drie euro.

Dat vind ik geen geld voor een gedicht. Ik betaal. Ze wijst op haar borst: ,,Kies maar’’. ‘Laat u betoveren door een gedicht, Ik zal u veroveren met gezongen licht’ lees ik op haar hes. Daaronder staan titels, bijvoorbeeld: ‘Rust kust’, en ‘Het woei’, en ‘Toen ik jou’. Die zijn aanlokkelijk maar ik weet het meteen: ,,Doe mij maar ‘Kippevel en muggebeten’.’’ Ze kijkt of ze dat een goede keus vindt en kruipt op de stoel tegenover me. Ze kijkt me direct aan, dat is vreemd, dat maak je niet snel mee van iemand die je niet eerder ontmoette. En ook niet van iemand die je langer kent. Ogen zijn verboden gebied voor andere ogen.

Ze heet Anke Kroon, ze noemt zich Dichtwicht en ze komt uit Amsterdam. Ze schreef haar eerste gedicht toen ze achttien was. Daar is ze niet meer mee opgehouden en nu treedt ze er mee op. Op culturele festivals. Op Koninginnedag. Op Oerol is ze nu voor de vijfde of zesde keer. En, o ja. Ze heeft ook een keer opgetreden met een jongen met een gitaar. ,,Dat was in Enschede.” Welk gedicht de mensen het liefst kiezen hangt van de dag af, zegt ze. De ene dag loopt de ene titel goed, op de andere dag een andere.

De mensen zijn niet zelden geraakt, dan ziet ze ze volschieten. Hoe dat komt? Ze zijn het niet gewend, denkt ze, ,,om één op één alle aandacht te krijgen van één iemand’’. Ze haalt adem en ze zingt&spreekt (in haar geval is dat één&dezelfde actie) zacht de woorden van het gewenste gedicht. Ze blijft me aankijken Het is een mooi gedicht, over verlangen naar vergeefs verlangen, geloof ik — ,,Ik ril, maar doe niets warms aan.’’

Goeie zin.

Dit verhaal is geplaatst op maandag 16 juni 2008 om 01:06 uur. U kunt reageren of trackbacken vanaf uw eigen site. (Wat is trackbacken?) « Oerol 2008: Dick Bos - de Nederlandse James Bond (video) Oerol 2008: Koffiegesprek 3 (audio) »

---

[edit] Reageer

+++ Geef jouw Reactie +++

(Klik op de zin Geef jouw Reactie. De bovenste regel in het volgende scherm is dan voor een "kopje", het grote veld voor uw reactie;
klik op Save om te bewaren.)